Faye Bauman mbante unazën e saj me diamant kur u rrëzua dhe theu ijën.
Ishte qershor i vitit të kaluar dhe ajo ishte 85 vjeç. Në spitalin e Floridës së Veriut në Gainesville, ajo hoqi disa bizhuteri, përfshirë unazën, dhe ia dha një infermiereje.
Pas operacionit, duke u rikuperuar në një qendër rehabilitimi, ajo kuptoi se ishte larguar nga spitali pa bizhuteritë e saj – duke përfshirë unazën e fejesës me diamantë nga dashuria e jetës së saj
Ajo ende mund të kujtonte shikimin në sytë e tij kur ai i dha asaj unazën.
Ata ishin takuar në një festë.
Ai kurseu për t’i blerë asaj unazën. Një diamant gjysmë karat në ar të bardhë. Një ditë ai u shfaq në zyrën e saj dhe u ul në një gju. Ai dukej mahnitës me uniformën e marinës. Ajo tha po, duke e rrëshqitur unazën në gishtin e saj.
Pesëdhjetë e gjashtë vjet më vonë, në një brez më të ri prej ari të verdhë, ai diamant u zhduk nga spitali. Faye Bauman donte të dinte pse.
Për gati 12 muaj, ajo dhe vajza e saj u përpoqën të gjenin përgjigje. Ata folën me të paktën katër zyrtarë të spitalit. Bauman paraqiti një raport në polici, i cili e klasifikoi bizhuteritë e zhdukura si një vjedhje të madhe. Por ata nuk morën asnjë përgjigje. Bizhuteritë dukej se ishin zhdukur përgjithmonë. Deri në maj të vitit 2024, thonë ata, askush nuk ishte ofruar për të rregulluar situatën.
Bauman fotli me mediat për situatën e saj të vështirë.
Një gazetar i CNN foli me spitalin dhe departamentin e policisë dhe priti disa ditë për përgjigje.
Ndërkohë, gjatë intervistave të shumta Bauman tregoi historinë e saj.
Ajo tha se nuk priste të shihte më unazën e saj me diamantë. Por ajo e kuptoi se ky ishte një shans për të folur për diçka më të rëndësishme: burrin që i dha unazën.
“Dua t’ju them, nuk kam qenë princeshë kur e takova”, tha ajo. “Tomi më bëri një princeshë.”
Ajo ka kujtime të mrekullueshme nga martesa e tyre. Por vitet e fundit nuk ishin të njëjta.
Para se ai dhe Faye të martoheshin, Tom u kujdes për nënën e tij të sëmurë. Kjo përvojë e forcoi zakonin e tij për t’u shërbyer të tjerëve.
Ditë pas dite, gjatë pjesës më të madhe të martesës së tyre, ai i sillte Faye mëngjesin në shtrat. Ai do të sillte një lule nga oborri dhe e vendoste në një vazo të vogël Ëaterford që e vendoste në tabakanë e saj për mëngjes.
Faye u divorcua me tre vajza të vogla kur takoi Tomin dhe Tom i trajtoi vajzat sikur të ishin të tijat.
Tom dhe Faye ishin të martuar për 47 vjet. Ajo ishte një këshilltare e shëndetit mendor dhe ai punonte në Korpusin e Furnizimit të Marinës. Pas Marinës ai mori licencën e kontraktorit.
Ata vazhduan romancën e tyre të gjatë nga Florida në Rhode Island, nga Londra në Stamboll dhe përsëri në Florida. Ajo e admironte pamjen e tij të bukur.
Tom u kujdes për Faye derisa nuk mundi më.
Në të pesëdhjetat e tij, diçka nuk shkoi mirë me mendjen e tij. Fillimisht ishte demenca, pastaj sëmundja e Parkinsonit.
Kështu vazhdoi për më shumë se 20 vjet. Ai ishte burri i saj, por burri me të cilin ishte martuar ishte vetëm një kujtim. Ai kërkoi të transferohej në një shtëpi pleqsh dhe ajo e la të shkonte. Ndonjëherë ajo zgjohej në mes të natës dhe shkonte me makinë në shtëpinë e të moshuarve dhe binte në shtrat me të.
“Unë nuk dua të vdes”, i tha ai asaj.
“Oh, ai ishte shumë i bukur”.
Ndërsa Faye Bauman kujtonte burrin e saj, kujtimet po ktheheshin në rastin e unazës që mungonte. Situata duket se ka ndryshuar në ditët pasi një gazetar i CNN pyeti për bizhuteritë.
Ajo e kapi për dore, e puthi dhe bëri lutjen e Zotit. Ndihej sikur engjëjt po mbushnin dhomën. Ajo po lavdëronte Zotin ndërsa dëgjoi Tomin të merrte frymën e fundit.
Asgjë nuk është përgjithmonë, të paktën jo këtu në tokë. Ajo e mbajti atë unazë diamanti për shtatë vite të tjera. Dhe pastaj, si Tom, ajo ishte zhdukur.
“E dini,” tha Faye, “ne patëm një jetë të mrekullueshme.”
Duke imagjinuar Tomin e vjetër, atë që u gjunjëzua para saj atë ditë në 1967. Ajo priste ta shihte përsëri./ CNN
Top Channel