Nga Edlira Xherri
Në një kohë kur lajmet për prerje pyjesh, zjarre dhe dëmtime të mjedisit janë bërë të zakonshme, në Elbasan ka nga ata që zgjedhin të reagojnë ndryshe. Jo me fjalë të mëdha, por me veprime konkrete. Një prej tyre është Ervin Skënderi – një djalë nga Elbasani që ka vendosur t’i kthejë tokës buzëqeshjen duke mbjellë pemë dhe duke frymëzuar të tjerët të bëjnë të njëjtën gjë.
Nisma e tij mori hov pas zjarreve shkatërruese të gushtit 2025 në zonën e Gramshit, ku flakët përpinë mijëra hektarë tokë, duke lënë pas një peizazh të djegur dhe një plagë të hapur në natyrë. Aty ku shumë panë vetëm hi dhe dëshpërim, Ervini pa një thirrje për veprim. Fillimisht me miq, më pas me dhjetëra e qindra vullnetarë, ai nisi një aksion për mbjelljen e mijëra pemëve në zonat e prekura, me synimin për të rikthyer gjelbërimin dhe për t’i dhënë jetë një toke të lënduar.
Por angazhimi i tij nuk u ndal në Gramsh. Së fundmi, mbi 2500 fidanë janë mbjellë në Krastë të Elbasanit, një tjetër zonë me rëndësi të veçantë natyrore për qytetin. Aty, mes të rinjve, familjeve dhe dashamirësve të natyrës, Ervini ka arritur të krijojë më shumë sesa një aktivitet mjedisor – ka ndërtuar një lëvizje komunitare.
Ervin Skënderi është një figurë që mbjell, që bashkon breza dhe që kujdeset për tokën, duke zgjedhur gjithmonë të lërë gjurmë që rriten dhe nuk harrohen. Për të, çdo fidan i vendosur në tokë është një premtim për të ardhmen. Çdo pemë e re është një simbol shprese, por edhe përgjegjësie.
Një pjesë e rëndësishme e këtij angazhimi janë edhe aktivitetet që ai organizon me makina 4×4. Por këto aktivitete nuk janë thjesht aventura apo pasion për terrenin e vështirë. Ato janë një mënyrë për të sjellë njerëz në natyrën e Elbasanit dhe më gjerë, për të eksploruar peizazhe malore të fshehura dhe për të njohur pasuritë natyrore që shpesh mbeten jashtë vëmendjes. Përmes këtyre ekspeditave, pjesëmarrësit jo vetëm shijojnë bukuritë e zonave malore, por ndërgjegjësohen për nevojën e ruajtjes së tyre.
Çdo rrugë e eksploruar është një mundësi për të lidhur breza të rinj dhe të rritur në një përvojë të përbashkët që nuk kërkon spektakël, por bashkëpunim dhe kujdes. Në këto aktivitete, aventura ndërthuret me përgjegjësinë. Pas çdo udhëtimi, mbetet një mesazh i qartë: natyra nuk është thjesht një destinacion, por një trashëgimi që duhet mbrojtur.
Në një qytet si Elbasani, ku lidhja me tokën dhe malin ka qenë gjithmonë pjesë e identitetit, figura si Ervin Skënderi rikthejnë vëmendjen tek vlerat themelore: puna, përkushtimi dhe dashuria për vendin. Ai nuk kërkon protagonizëm, por përfshirje. Nuk kërkon duartrokitje, por duar që mbjellin.
Sot, pemët e mbjella në Gramsh dhe në Krastë janë ende të reja. Ato do të rriten me kohën, ashtu si edhe ndërgjegjësimi që ai po përpiqet të mbjellë në komunitet. Dhe ndoshta, pas disa vitesh, kur ato zona të jenë mbuluar sërish me gjelbërim, do të kujtohet se dikush zgjodhi të mos dorëzohej përballë shkatërrimit, por të mbillte shpresë.
Sepse në fund, trashëgimia më e bukur që mund t’i lëmë një qyteti nuk është ajo që ndërtohet me beton, por ajo që rritet me rrënjë.
